یکشنبه ۱۷ فروردین ۱۳۹۹ / الأحد ١١ شعبان ١٤٤١ / April 05

جزئیات خبر

صفحه اصلی > هنر
زمان مخابره : ۱۳۹۵/۶/۱۸ - ۱۰:۰۰
کد خبر : ۴۲۰۳۳۸

با شهرام کرمی، کارگردان تئاتر و نمایشنامه‌نویس


نمایشی که از یک شعر شروع شد


هنر/ محمدعلی میرزایی: شهرام کرمی نمایشنامه‌نویس، داستان‌نویس، کارگردان، منتقد و مدیر تئاتر است؛ چهره‌ای فعال که در حوزه‌های مختلف هنر نمایش حضور داشته است. از او تا کنون چندین نمایشنامه از جمله «دیوار»، «در بیداری»، «شمردن ستاره‌های شب»، «نامه‌های شرجی» به همراه یک رمان و یک مجموعه‌داستان منتشر شده است.

او در تابستان امسال نمایش «خروس می‌خواند» را در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه برده است؛ نمایشی که بر اساس شعری به همین نام از نیما یوشیج نوشته شده است.

نیما «خروس می‌خواند» را در آبان ۱۳۲۵ سروده است و این شعر در مجموعه‌ای که با نسخه‌برداری و تدوین شراگیم، فرزند نیما یوشیج، در سال ۱۳۴۶ توسط انتشارات «مروارید» منتشر شده، وجود دارد.

از ویژگی‌های این نمایشنامه، نگاه طنزآمیز آن در کنار مطرح‌کردن مسایل اجتماعی است.

این نمایش که در فضای رئالیسم اجتماعی نوشته شده است، کاری از گروه تئاتر «شایا» است و در آن رؤیا افشار، یعقوب صباحی، سیروس همتی، مه‌لقا باقری، سروش طاهری، بهنام شرفی و فرامرز قلیچ‌خانی به ایفای نقش می‌پردازند.

شهرام کرمی که این روزها به عنوان دبیر جشنواره تئاتر شهر روزهای پرکاری هم دارد، در این گفت‌و‌گو به پرسش‌های گزارشگر ما درباره این نمایش و فعالیت‌های دیگرش در عرصه تئاتر پاسخ گفته است.

 

نمایش «خروس می‌خواند» چطور به وجود آمد؟

هیچ‌وقت نمی شود جواب دقیقی به این پرسش داد که چطور و چرا یک هنرمند یک اثر هنری را خلق می کند و یا نمایشنامه‌ای را می‌نویسد. شاید دلیل اصلی اینکه نمی شود به این سؤال پاسخ داد این است که آفرینشگری یک مرحله ذهنی است و در ذهن هر هنرمندی شکل می‌گیرد و به همین دلیل این روند برای هر هنرمندی مختص به خود اوست. درباره خود من نیز «خروس می‌خواند» - همان طور که قبلاً گفته‌ام-  بر اساس شعری از نیما شکل گرفت و من با الهام‌گرفتن از این شعر، موضوع داستان را شکل دادم و نتیجه آن، نمایشنامه «خروس می‌خواند» شد.

 

ما در نمایش با روابط پدر و فرزندی خاصی روبه‌رو می شویم. از دید شما مخاطب این نمایش تا چه اندازه با این شکل از رابطه پدر و فرزندی ارتباط برقرار می‎کند؟

داستان این نمایش، یک داستان واقعی و تکراری است و می‌تواند در هر خانواده‌ای رخ دهد. داستان، داستان رابطه افراد یک خانواده است که بین آنها فاصله افتاده است و فرزندان می‌خواهند پدر را به خانه سالمندان ببرند. اما این ظاهر داستانی است که شما می‌بینید زیرا چیزی که در این نمایش مهم است، رابطه اشخاص با یکدیگر است و به‌شکلی می توان گفت که این رابطه خاص بین افراد دارای مفهوم تمثیلی است. من در نمایش 3 درونمایه اصلی را دنبال کرده‌ام: عشق، انتظار و امید و سعی کردم این 3 مضمون را در نمایش جاری کنم.

 

پس با این حساب باید همه نمایش‌های شما را با نگاه تمثیلی دنبال کرد؟

در هر نمایشی که اجرا کرده‌ام، سعی من این بوده که از تجربه‌های جدید بهره بگیرم ولی به هر حال هر هنرمندی یک سبک و دیدگاه خاص دارد که به مرور و با کسب تجربه در طی سال‌های فعالیت هنری به آن می‌رسد. من هم بعد از چند سال کارکردن به این سبک و سیاق رسیده‌ام.

 

با توجه به این شب‌های متعددی را در تماشاخانه ایرانشهر گذارانده‌اید، استقبال مسؤولین، هنرمندان، مطبوعات و مخاطبان از نمایش را چگونه می‌بینید؟

خدا را شکر، استقبال از «خروس می‌خواند» خیلی خوب بوده است. هم مخاطبان بسیاری داشتیم و هم بازخوردهای خوبی گرفتیم. مسؤولان را هم به تناسب دعوت کردم و آمدند و نمایش را دیدند. من تئاتر را برای مردم کار کرده‌ام و اگر هم از مسؤولین دعوت کرده‌ام به دیدن نمایش بیایند، برای این بوده که آنها بیایند و با فضای تئاتر آشنا شوند. در حقیقت من سعی کردم  از این کار استفاده کنم تا اهمیت تئاتر را بیشتر نمایان کنم.

رسانه‌ها همیشه در این سال‌ها اصلی‌ترین حامی تئاتر بوده‌اند و من همیشه از طرف خودم از رسانه‌ها و همین‌طور رسانه شما تشکر کرده‌ام زیرا اگر رسانه‌ها نبودند، تئاتر در جایگاه فعلی‌اش نبود. رسانه‌ها فرصت خوبی برای دیده‌شدن گروه‌های نمایشی هستند.

 

با توجه به اینکه شما دبیر جشنواره تئاتر شهر هم هستید، آیا ارتباط سازمان فرهنگی هنری شهرداری با فضای تئاتر را مثبت ارزیابی می‌کنید؟

سازمان فرهنگی هنری مجموعه امکاناتی دارد که ما سعی می‌کنیم به تناسب این امکانات، کمکی به هنرمندان انجام دهیم. به هر حال باید به یاد داشت که این سازمان تعهدی به تئاتر ندارد ولی در این سال‌ها سعی کرده است نقشی مؤثر و جدی برای کمک به رشد تئاتر ایفا کند و شهرداری هم سعی کرده است با رویکرد شهری و توجه به مضامین  فرهنگی و هنری و تکوین زندگی، در هر زمینه‌ای از هنر کمک بگیرد.

 

پس با این حساب شما را باید نماینده تئاتری‌ها در بدنه مدیریت شهری محسوب کنیم؟

بنده یک جایگاه حقیقی و یک جایگاه حقوقی دارم. دیدگاه حقیقی‌ام هیچ ارتباطی به جایگاه حقوقی‌ام ندارد. من قبل از اینکه یک کارمند شهرداری باشم، یک هنرمند بوده و هستم و هیچ‌وقت نگذاشته‌ام بین این دو موضوع تداخل ایجاد شود. البته سعی می‌کنم از تجربیاتم برای بهبود کارم استفاده کنم و این بخش یکی از بخش‌هایی است که در این چند سال در آن توفیق نسبی داشته‌ام و همیشه سعی کرده‌ام خودم را تئاتری بدانم و معضلات این حوزه را حل کنم.

 

با توجه به اینکه شما چند سال در حوزه تئاتر فعالیت می‌کنید، آیا قصد ندارید که به حوزه رادیو و تلویزیون هم وارد شوید؟

بیشتر زمانم صرف امور مدیریتی و کاری می شود و به نظر من اینها مقوله های متفاوتی است. همیشه سعی کرده‌ام شاخه‌های متفاوت هنری را تجربه کنم. الان هم با گذشت 20 سال فعالیت در این حوزه، بیشتر سعی می‌کنم با وسواس کار کنم و دیگر فقط کارکردن برای بنده مهم نیست. ترجیح می‌دهم در هر حوزه‌ای که کار می‌کنم، با وسواس کار کنم.

ارسال نظر

نام :* ایمیل:*
متن نظر:
ارسال

حداکثر تعداد کاراکتر نظرميياشد .

نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور  وآموزه های دینی  مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.

نطر بینندگان

پربیننده ترین اخبار
پربحث ترین اخبار